هیچ جز حسرت نباشد کار من بخت بد،بیگانه ای شد یار من بی گنه زنجیر بر پایم زدند وای از این زندان محنت بار من وای از این چشمی که می کاود نهان روز و شب در چشم من راز مرا گوش بر در می نهد تا بشنود شاید آن گمگشته آواز مرا گاه می پرسد که اندوهت ز چیست فکرت آخر از چه رو آشفته است بی سبب پنهان مکن این راز را درد گنگی در نگاهت خفته است گاه می نالد به نزد دیگران که او دگر آن دختر دیروز نیست آه آن خندان لب شاداب من این زن افسرده ی مرموز نیست گاه می کوشد که با جادوی عشق ره به قلبم برده افسونم کند گاه می خواهد که با فریاد خشم زین حصار راز بیرونم کند گاه میگوید که کو آخر چه شد

از وقتی یادمه رسیدن به شرایط و چیزایی که واسم کابوس بوده جز ویژگی های بارز منه شایدم مشکل از منه که بیخودی کابوس میسازم میدونم حکمت و صلاحه اما خدایا واسه یه بارم که شده دل منو با حکمتت شاد کن نه چشمم رو با حکمتت گریون .... ۲۱مهر ساعت۱۴/7 داغونم